Departament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych opublikował tekst porozumienia, którym proponuje zamknąć swoją sprawę antymonopolową wobec Live Nation i Ticketmaster. Zobowiązań jest dwanaście, a pierwsze nie dotyczy pieniędzy: zobowiązałoby wielki obiekt korzystający z oprogramowania Ticketmaster do umożliwienia sprzedaży biletów pierwotnych na platformach konkurencji.
Co się wydarzyło
Ogłoszenie Wydziału Antymonopolowego miało zostać opublikowane w Federal Register 6 lipca 2026 roku. To nie wyrok: to procedura wymagana przez Antitrust Procedures and Penalties Act, 15 U.S.C. § 16(b)-(h), zwaną Tunney Act. Przed sądem znajdują się trzy dokumenty: propozycja wyroku ugodowego, złożona 12 czerwca 2026 roku, stypulacja (stipulation) oraz Competitive Impact Statement.
Sprawa nosi nazwę United States et al. v. Live Nation Entertainment, Inc., Civil Action No. 1:24-cv-3973-AS, przed United States District Court for the Southern District of New York. 30 sierpnia 2024 roku Stany Zjednoczone złożyły zmienioną skargę (amended complaint): zarzucała, że Live Nation Entertainment, Inc. i Ticketmaster L.L.C. naruszyły sekcje 1 i 2 Sherman Act, 15 U.S.C. §§ 1-2, oraz kilka ustaw stanowych, «by engaging in anticompetitive conduct in certain ticketing, promotions, and amphitheater markets» — poprzez działania antykonkurencyjne na określonych rynkach ticketingu, promocji i amfiteatrów.
Ogłoszenie podpisała Suzanne Morris, Deputy Director Civil Enforcement Operations, i otwiera ono 60-dniowy okres na uwagi publiczne wobec samego Wydziału — uwagi publikuje się z nazwiskiem osoby, która je złożyła, i przekazuje sądowi. National Independent Venue Association wskazuje ten termin jako trwający od 6 lipca do 4 września 2026 roku i cytuje ogłoszenie jako 91 Fed. Reg. 41330. Okres zakończył się 4 września, a żaden z dokumentów publicznych przywołanych w tym tekście nie odnotowuje późniejszej decyzji sądu.
Dwanaście zobowiązań
Lista pochodzi dosłownie z ogłoszenia i ma charakter warunkowy: to propozycja czekająca na zatwierdzenie przez sąd. Pozwane firmy znalazłyby się dodatkowo pod nadzorem monitora uprawnionego do kontroli wykonania.
| Nr | Zobowiązanie |
|---|---|
| 1 | Technologia umożliwiająca Major Concert Venues z backendem Ticketmaster sprzedaż biletów pierwotnych na platformach podmiotów trzecich |
| 2 | Złagodzenie wyłączności obowiązujących umów na ticketing pierwotny i jej ograniczenie w umowach przyszłych |
| 3 | Alternatywni sprzedawcy biletów dla promotorów i artystów w amfiteatrach pozwanych firm |
| 4 | Limit opłat serwisowych w tych amfiteatrach |
| 5 | Zrzeczenie się kontroli nad określonymi amfiteatrami |
| 6 | Umożliwienie występów artystom, którzy wybiorą innego promotora |
| 7 | Zrzeczenie się wyłącznych i preferencyjnych praw do zawierania umów w Major Concert Venues |
| 8 | Bez uzależniania świadczeń, działań odwetowych i kierowania treści szkodzącego konkurencji |
| 9 | Zapory informacyjne między Ticketmaster i Live Nation |
| 10 | Zakończenie porozumienia ticketingowego z Oak View Group i brak podobnych umów w przyszłości |
| 11 | Udostępnianie określonych danych artystom |
| 12 | Powiadamianie Stanów Zjednoczonych o określonych przyszłych przejęciach |
Dlaczego to ważne
Publiczna dyskusja toczy się o to, czy dochodzi do rozbicia firmy, czy nie. Z perspektywy działania obiektu to zobowiązanie nr 1 realnie coś zmienia.
Wielki obiekt, który sprzedaje bilety z backendem Ticketmaster, sprzedaje tam, gdzie pozwala to oprogramowanie. Zobowiązanie nr 1 nie wymaga zmiany dostawcy: wymaga, by pozwane firmy zbudowały technologię pozwalającą temu samemu obiektowi dystrybuować bilety pierwotne na platformach podmiotów trzecich. To zmiana produktu, nie sankcja: oprogramowanie ticketingowe przestałoby być — z założenia projektowego — jedynym kanałem.
To zobowiązania nr 2 i 7 to podpierają. Możliwość sprzedaży poza systemem nic nie daje, jeśli umowa na ticketing pierwotny zakazuje tego na zasadzie wyłączności albo jeśli nad obiektem obowiązują prawa preferencyjne. Złagodzenie obecnej wyłączności, jej ograniczenie w nowych umowach i zrzeczenie się wyłącznych i preferencyjnych praw w Major Concert Venues to właśnie to, co zamienia zobowiązanie nr 1 w realną opcję.
Pozostałe zobowiązania można podzielić na amfiteatry (3–6), zachowanie i zapory informacyjne (8 i 9) oraz kontrolę (10–12).
Czego porozumienie nie dotyka
Zastrzeżenie NIVA dotyczy zakresu: porozumienie nie wymaga rozdzielenia Live Nation od Ticketmaster ani sprzedaży Ticketmaster, nie dotyka pionowej integracji między ticketingiem, promocją, obiektami i reprezentacją artystów, i nie obejmuje festiwali ani Roc Nation. Stephen Parker, dyrektor wykonawczy organizacji: «A jury found on April 15 that Live Nation is an illegal monopoly. This proposed settlement asks a federal judge to let that monopoly remain virtually intact» — ława przysięgłych uznała 15 kwietnia, że Live Nation jest nielegalnym monopolem, a porozumienie prosi sędziego, by pozwolił temu monopolowi pozostać praktycznie nienaruszonym. NIVA określa sprawę jako 1:24-cv-3973 (S.D.N.Y.), przed sędzią Arunem Subramanianem.
Ten wyrok i to porozumienie dotyczą tej samej sprawy. Ogłoszenie Wydziału Antymonopolowego określa ją jako Civil Action No. 1:24-cv-3973-AS, a NIVA cytuje ją jako 1:24-cv-3973 (S.D.N.Y.): ten sam numer przed tym samym sądem. Różni się to, kto co podpisuje.
Porozumienie składa Departament Sprawiedliwości. Wyrok z 15 kwietnia 2026 roku wygrała koalicja 34 prokuratur stanowych kierowana przez Nowy Jork: ława przysięgłych uznała, że Ticketmaster nielegalnie utrzymuje monopol na ticketing wielkich obiektów, że Live Nation ma taki monopol w przypadku wielkich amfiteatrów oraz że nielegalnie zmusza artystów korzystających z jej amfiteatrów do korzystania też z jej usług promotorskich. Letitia James nazwała to «a landmark victory» — historycznym zwycięstwem. Komunikat szacuje nadwyżkę opłat poniesioną przez mieszkańców Nowego Jorku na 1,72 dolara za bilet i zaznacza, że środki naprawcze i sankcje ustali odrębny proces, bez ławy przysięgłych.
To, że zmieniona skarga z 30 sierpnia 2024 roku powoływała się na Sherman Act «as well as several State laws», wyjaśnia, czemu obie ścieżki współistnieją. Jak dokładnie te dwie procedury się łączą w ramach jednego postępowania, nie dokumentują te źródła, i tutaj tego nie rekonstruujemy: udokumentowane jest to, że zatwierdzenie porozumienia należy do sądu na podstawie Tunney Act. Czego nie należy mylić z żadną z tych dwóch ścieżek, to pozew FTC, który jest odrębnym postępowaniem.
Co z tym zrobić
- Sprawdź w swojej umowie na ticketing klauzule wyłączności i preferencyjne prawa do odnowienia. To zapisy, w które celują zobowiązania nr 2 i 7, i to one decydują, czy twój inwentarz pierwotny może trafić na inny kanał.
- Zapytaj swojego dostawcę, czy sprzedaż pierwotną można dystrybuować na zewnętrznej platformie i po jakim koszcie. Dziś to jego decyzja produktowa, nie twoja: tu widać, co jest dostępne na zewnątrz.
- Nie operuj liczbami, które krążą w obiegu: limit opłat z zobowiązania nr 4 figuruje w ogłoszeniu bez konkretnej wartości procentowej, a amfiteatry, które trzeba by oddać, są określone jedynie jako „niektóre”. Po reguły już obowiązujące, sięgnij po ścieżkę legislacyjną: Kalifornia i bilety spekulacyjne.