Rocznik Muzyki na Żywo 2026: 807 milionów ze sprzedaży biletów i 92% wzrostu w dwóch prowincjach

Muzyka na żywo w Hiszpanii przyniosła w 2025 roku 807 202 623 euro ze sprzedaży biletów, o 11,24% więcej niż w 2024. To czwarty rok wzrostu z rzędu i pierwszy raz, gdy sektor przekracza próg 800 milionów. Czytany w całości, Rocznik Muzyki na Żywo 2026 opisuje rok znacznie bardziej nierówny, niż sugeruje jego własny nagłówek: dwie prowincje odpowiadają niemal za cały wzrost, siedem regionów zarobiło mniej niż rok wcześniej, a kwartał festiwalowy spadł.

Rocznik (Anuario de la Música en Vivo) co roku publikuje Stowarzyszenie Promotorów Muzycznych (Asociación de Promotores Musicales, APM). To dokument referencyjny branży. Wydanie z 2026 roku liczy 115 stron, jako źródło tabel podaje „APM i SGAE” i ciągnie serię przychodów od 2015 roku. Wszystkie dane w tym artykule pochodzą stamtąd; zestawienia i wyliczone procenty to arytmetyka na tych samych tabelach.

Rekord podpisują dwie prowincje

Sektor zarobił o 81 592 950 euro więcej niż w 2024 roku: z 725 609 673 do 807 202 623. To cały wzrost roku. Użyteczne pytanie brzmi: skąd się wziął.

Madryt przeszedł z 185 370 550 do 237 173 883 euro. To 51 803 333 euro więcej, czyli +27,95%. Barcelona zamknęła rok kwotą 136 895 780 euro, ze wzrostem o 20,62%, czyli o 23 406 969 euro.

Suma obu: 75 210 302 euro. Przy krajowym wzroście 81 592 950 to 92,2%. Pozostałe 7,8% — nieco ponad sześć milionów euro netto — to zsumowany wkład całej reszty kraju.

Madryt skupia 29,38% krajowych przychodów, a Barcelona 16,96%. Razem 46,3%; Rocznik zaokrągla to do „blisko 50%”.

Sam dokument przypisuje madrycki impet dużym obiektom. Wymienia Movistar Arena — Maluma, Young Miko, Myke Towers, Joaquín Sabina — oraz Iberdrola Music, od dziesięciu lat siedzibę Mad Cool. W Barcelonie wskazuje Billie Eilish i Guns N' Roses, którzy zagrali tylko tam.

Za pierwszą dwójką skala gwałtownie spada. Trzecia jest Sewilla z 27 475 628 euro: 3,40% krajowej sumy i -22,38% względem 2024 roku. Walencja: 26 888 210 (3,33%, +5,74%). Malaga: 25 891 052 (3,21%, +9,85%). Vizcaya: 25 802 724 (3,20%) i +35,49%, co Rocznik wyróżnia jako największy wzrost procentowy wśród prowincji referencyjnych.

Wniosek operacyjny jest niewygodny. Jeśli organizujesz koncerty poza Madrytem i Barceloną, +11,24% nie opisuje twojego roku: opisuje cudzy. Rekord krajowy nie jest argumentem, by zwiększać pojemność, podnosić ceny albo brać na siebie wyższą gażę w Sewilli, Vigo czy Palmie. Argumentem są liczby z twojej prowincji, a w kilku z nich idą one w przeciwną stronę.

Dziesięć lat serii: pieniądze biegną cztery razy szybciej niż publiczność

Rocznik publikuje pełną serię przychodów od 2015 roku, w milionach euro:

Dokument wyróżnia cztery fazy: „trwały wzrost” (2015–2019), „szok -63,8%” (2020), „odbudowa +191%” (2021–2022) i „dojrzałość +11,24%” (2025). Mówi o „sprofesjonalizowanej stabilizacji” i zastrzega, że „normalizacja wzrostu nie oznacza stagnacji”. Da się to obronić: wzrost o 11% z poziomu 725 milionów to nie to samo, co wzrost o 191% z poziomu 157.

Czego Rocznik nie robi, to zestawienie tej serii z serią widzów. Tam kryje się jego najbardziej niewygodna liczba. Między 2019 a 2024 rokiem — dwoma ostatnimi latami z kompletem trzech serii, a zaraz okaże się dlaczego —:

• Przychody: +89,7%
• Koncerty: +32,3% (z 91 106 do 120 510)
• Widzowie: +20,2% (z 28 243 877 do 33 954 503)

Pieniądze rosną ponad cztery razy szybciej niż ludzie. W przeliczeniu na iloraz: 13,55 euro przychodu na widza w 2019 roku i 21,37 w 2024, czyli +58% w pięć lat.

Należy się tu zastrzeżenie, i nie jest to formalność. To nie jest średnia cena biletu. To iloraz dwóch serii, które Rocznik publikuje razem i z tą samą atrybucją (APM i SGAE), ale bez stwierdzenia, że obejmują dokładnie ten sam zbiór wydarzeń. Rocznik nie podaje żadnej średniej ceny, a ten iloraz nie pojawia się w dokumencie: policzyliśmy go sami. Z tym zastrzeżeniem wyznacza on jasny kierunek: średni przychód na uczestnika rośnie znacznie szybciej niż liczba uczestników.

Ten kierunek tłumaczy sporą część niedawnego szumu regulacyjnego. Cena koncertów jest dziś przedmiotem debaty publicznej, od limitu cen odsprzedaży powiązanego z inflacją, o którego doprecyzowanie poprosiła CNMC po ograniczenia cen dynamicznych w ustawie o zrównoważonej konsumpcji.

Rok nie urósł latem

Miesięczna tabela Rocznika najmocniej rozbija nagłówek.

Czerwiec spada o 19,53%. Sierpień o 36,15%. Kwartał festiwalowy — czerwiec, lipiec i sierpień — przechodzi z 251 919 366 do 222 665 621 euro: -11,6% w roku, który zamknął się 11,24% na plusie. Tylko lipcowe +8,44% powstrzymuje większe załamanie.

Gdzie więc podpisano rekord? W marcu, który więcej niż się podwaja (+107,76%, z 42,2 do 87,6 mln). W październiku (+25,38%, do 96,4). W listopadzie (+27,81%, do 88,5). I w grudniu, który rośnie o 11,02% i zamyka się na 107,8.

Lipiec pozostaje największym miesiącem roku ze 119,9 mln, ale grudzień (107,8) i październik (96,4) są już blisko. Krzywa sezonu się spłaszcza: letni szczyt traci relatywną wysokość, a jesień zyskuje na wadze.

To dotyka dwóch decyzji. Okna sprzedaży: jeśli walka o uwagę nie koncentruje się już w czerwcu, odziedziczony kalendarz startów sprzedaży traci sens. I ceny: sezon z dwoma szczytami zmusza do przemyślenia, kiedy otwierać kolejną pulę, a kiedy trzymać cenę — czym zarządza się z góry zdefiniowanymi regułami cen dynamicznych, a nie taryfą z zeszłego roku.

Uczciwe zastrzeżenie: Rocznik nie wyjaśnia, dlaczego czerwiec i sierpień spadają. Odwołana edycja albo zmiana terminu przesuwają miliony z miesiąca na miesiąc, choć publiczność nie zmienia zdania. Można natomiast stwierdzić to, co mówią liczby: wzrost w 2025 roku nie wziął się z lata. A lato to na dodatek kwartał pod największą lupą regulatorów: stąd kara 320 000 euro dla organizatora Reggaeton Beach Festival.

Siedem regionów zarobiło mniej niż w 2024 roku

Spośród osiemnastu regionów ujętych w Roczniku siedem zamknęło rok poniżej poprzedniego:

Przypadek Andaluzji waży najwięcej: trzecia wspólnota w kraju, z 13,47% krajowych przychodów, traci 7,4 mln euro w roku sektorowego rekordu. Kastylia-La Mancha traci ponad jedną czwartą tego, co zarabiała. Galicja niemal 16%.

Na drugim biegunie Kraj Basków przechodzi z 29 063 495 do 44 570 440 euro: +53,35%, największy procentowy skok ze wszystkich wspólnot. Nawarra rośnie o 34,52% (z 10 909 701 do 14 675 608). Kantabria o 20,93%. Aragonia o 19,01%. Katalonia o 17,77%. La Rioja o 17,07%. Kastylia i León o 16,37%.

Madryt, Katalonia i Andaluzja dają razem 63,1% sumy: 29,38%, 20,22% i 13,47%. Niemal dwie trzecie pieniędzy sektora mieści się w trzech wspólnotach, a jedna z tych trzech spadła.

Dla promotora istotny nie jest ranking, tylko rozrzut. W tym samym roku i w tym samym kontekście jedna wspólnota rośnie o 53%, a inna spada o 27%. To nie jest „rynek”: to kalendarze tras, dostępność obiektów i decyzje garstki agentów. Prognoza sprzedaży oparta na średniej krajowej opiera się na liczbie, której prawie żaden region nie doświadczył.

To wpływy ze sprzedaży biletów, nie marża

Rocznik mierzy to, co wpływa ze sprzedaży biletów. Nie mierzy tego, co zostaje. To rozróżnienie ginie za każdym razem, gdy nagłówek idzie w obieg: rekordowy rok w kasach da się pogodzić z trudnym rokiem konkretnego promotora, bo między przychodem brutto a wynikiem finansowym są gaże, produkcja, ochrona, ubezpieczenia i koszt wyłożenia tego wszystkiego na miesiące przed tym, jak wpłyną pieniądze.

Sam Rocznik to przyznaje. Zawiera tekst Frana Gonzáleza, doradcy redakcyjnego, zatytułowany „¿Cuánto cuesta emocionarse?” („Ile kosztuje wzruszenie?”), w którym autor twierdzi, że „muzyka na żywo nigdy nie zarabiała tyle — ani nigdy nie kosztowała nas tyle”, i opisuje promotorów, którzy „renegocjowali gaże, ścisnęli marże, dostosowali produkcje i wzięli na siebie ryzyko finansowe”, oraz festiwale, „które powstrzymały podwyżki kosztem własnej rentowności”.

W tym samym dokumencie współistnieją rekordowa liczba i świadectwo marż pod presją. To nie sprzeczność: to różnica między przychodem a wynikiem. Jeśli 807 milionów ma ci się do czegoś przydać, niech będzie to punkt odniesienia dla popytu. Nie lustro twojego rachunku zysków i strat.

Dwa TOP10 mieszają dwa różne biznesy

Rocznik publikuje dwa rankingi sprzedaży biletów na terenie kraju. Oto ranking artystów krajowych:

A oto ranking międzynarodowych:

Trasa Sabiny „Hola y Adiós” była jego pożegnaniem: 41 koncertów w 18 hiszpańskich miastach — plus 37 w Ameryce — i ostatni występ w Movistar Arena w Madrycie. Aitana to pierwsza kobieta w rankingu krajowym. Chayanne — pierwszy artysta latynoski w międzynarodowym. Dwa koncerty Eda Sheerana odbyły się na stadionie Riyadh Air Metropolitano w Madrycie.

Teraz podziel widzów przez koncerty i wyjdzie na jaw to, co lista ukrywa. Ed Sheeran: 68 942 osoby na koncert. Dellafuente: 58 815. Aitana: 51 066. Lola Índigo: 36 418. Po drugiej stronie Chayanne: 10 827. Sabina: 9 357. Fito & Fitipaldis: 9 273. Sebastián Yatra: 4 991.

To dwa różne biznesy ustawione w tej samej kolumnie. Dellafuente sprzedał na 2 koncertach więcej biletów niż Fito & Fitipaldis na 10. Sebastián Yatra potrzebował 13 dat, by sprzedać 64 881 biletów; Maluma sprzedał 59 621 na 4. Sortowanie według sprzedanych biletów premiuje stadion i czyni niewidzialną długą trasę po klubach i teatrach, czyli tam, gdzie żyje większość sektora.

To nie błąd w obliczeniach, to kryterium sortowania. Ale warto o tym wiedzieć, zanim użyje się tych list jako punktu odniesienia. Jeśli twój biznes to 30 dat po 1 500 osób, żadne z tych dwudziestu nazwisk nie opisuje twojego problemu.

Ranking, do którego trzeba się zgłosić

Jest jeszcze druga rzecz, którą trzeba przeczytać, zanim potraktuje się TOP10 jako zdjęcie rynku. Rocznik wyjaśnia własne kryterium:

„TOP 10 sprzedaży biletów pokazuje 10 artystów lub zespołów muzycznych, którzy sprzedali najwięcej biletów w 2025 roku na terenie kraju i którzy przesłali odpowiednie raporty i certyfikaty do audytu przez sekretariat techniczny APM”.

Kluczowa jest druga połowa zdania. To ranking na podstawie własnych zgłoszeń: trafia do niego ten, kto prześle dokumentację. To nie spis rynku i sama APM nie twierdzi, że nim jest.

To niczego o nikim nie sugeruje. To ograniczenie, które dokument deklaruje wprost, i dlatego trzeba o nim mówić, gdy te listy cytuje się jako pełną mapę roku. To, co TOP10 mierzy precyzyjnie, to kto sprzedał najwięcej wśród tych, którzy poddali się audytowi.

Gdzie jest elektronika

Żadna tabela Rocznika nie rozbija przychodów według gatunku muzycznego: ani krajowa, ani regionalna, ani miesięczna. A w dwóch TOP10 nie pojawia się ani jeden artysta elektroniki. W połączeniu z kryterium własnych zgłoszeń z poprzedniej sekcji klub zostaje podwójnie poza kadrem: nie jest wyodrębniony i nie jest zgłaszany.

To nie zarzut wobec Rocznika: mierzy cały sektor, robi to dobrze, a rozbicie według gatunków nie jest jego zadaniem. Ale praktyczny skutek jest taki, że dziś nie ma żadnego publicznego źródła, które odpowiadałoby na pytania zadawane codziennie przez każdego, kto programuje elektronikę: ile waży clubbing wobec koncertu, jak zachowują się wpływy z klubowej nocy w porównaniu z festiwalem, ile sprzedaży to przedsprzedaż, a ile bramka.

Dane, których w tym roku nie ma

I tu dochodzimy do odkrycia, które najwięcej mówi o stanie sektora. Rocznik od 2015 roku prowadzi tabelę z trzema kolumnami: koncerty, widzowie i członkowie APM.

Wiersz za 2025 rok jest pusty w kolumnach koncertów i widzów. Rocznik podaje tylko liczbę członków: 103.

Innymi słowy: rok sprzedawany jako rekordowy jest pierwszym w serii, o którym nie da się powiedzieć, ile osób poszło i na ile koncertów. Wiemy z dokładnością do euro, ile pieniędzy wpłynęło — 807 202 623 — i nie wiemy, przez ile osób to podzielić.

To wyłącza najbardziej użyteczne porównanie w dokumencie. Bez widzów nie ma przychodu na uczestnika za 2025 rok, a bez niego nie da się stwierdzić, czy sektor urósł, bo przyszło więcej ludzi, czy bo każdy uczestnik zapłacił więcej. Między 2019 a 2024 rokiem odpowiedź była jasna: znacznie więcej ważyło to drugie. Czy trend utrzymał się w 2025 roku, na podstawie tego Rocznika stwierdzić się nie da — a to właśnie pytanie, które najbardziej interesuje każdego, kto ustala ceny na 2026 rok.

Co z tym zrobić

• Porównuj swój rok ze swoją prowincją, nie z Hiszpanią. Krajowe +11,24% w 92,2% podpisują Madryt i Barcelona. Jeśli organizujesz koncerty w Andaluzji, Galicji, na Wyspach Kanaryjskich, Balearach, we Wspólnocie Walenckiej albo w Kastylii-La Manchy, twój punkt odniesienia za 2025 rok jest ujemny.
• Sprawdź rozkład swoich przychodów po kwartałach. Jeśli wciąż koncentrują się w czerwcu–sierpniu, jesteś w jedynym bloku roku, który spadł (-11,6%), podczas gdy marzec, październik i listopad rosły dwucyfrowo.
• Policz swój przychód na uczestnika z ostatnich pięciu lat. To twoje przychody podzielone przez twoją realną publiczność: liczba, której Rocznik nie pozwala już policzyć w skali kraju za 2025 rok.
• Jeśli cytujesz TOP10 w dossier, cytuj też jego kryterium. To audytowana lista tych, którzy przesłali certyfikaty, nie spis. A dwa koncerty stadionowe i trasa po trzydziestu klubach nie są porównywalne, choć dzielą kolumnę.

Dane roczne przychodzą za późno, by na ich podstawie decydować

Ograniczenie u podstaw nie leży po stronie APM, tylko formatu. Rocznik publikowany w marcu z danymi za poprzedni rok to doskonała fotografia i powolny kompas. Gdy dociera, sezon jest już zamknięty, a terminy zakontraktowane.

Decyzje, które naprawdę coś zmieniają, toczą się w innym tempie: kiedy otworzyć sprzedaż, kiedy przejść do kolejnej puli, czy trzymać cenę, czy wzmocnić komunikację w mieście, w którym idzie słabo. To wszystko decyduje się na podstawie krzywej z zeszłego tygodnia i wymaga metryk sprzedaży oglądanych codziennie: tempa w każdej puli, konwersji według kanału, udziału przedsprzedaży.

Rocznik mówi ci, na jakim rynku jesteś. Twój własny panel sprzedaży mówi ci, co zrobić we wtorek.

---

Sprostowanie (14 sierpnia 2026). Wcześniejsza wersja tego artykułu podawała wzrost Madrytu w 2025 roku jako +29,95%. Poprawna wartość to +27,95% i wynika z podzielenia liczb z samego Rocznika: 237 173 883 € za 2025 rok przez 185 370 550 € za 2024. Błędna liczba pochodziła z prasowego streszczenia, którego nie skonfrontowaliśmy z oryginalnym PDF-em. Poprawiono w treści, w szybkiej odpowiedzi i w najczęstszych pytaniach.